روزي به باد گفتم :وقتي به ديارش مي رسي طوفان باش تاشايد مرا به يادآورد!

اما گوئي دارم به رهائي مي رسم،شايد فرداهاي بهتر همين امروز من است.مانند خاطره ها فقط عبور مي كنيد و من از همه گذشته ام چه زيباست لحظه اي كه ديگر پايبند نيستي..يك لبخند ساده گاهي مي تواند عمق يك فاجعه را نشان دهد ومن قهقهه سر داده ام كه ديگر فاجعه تمام شده.زندگي همين است شايد!

چشم باز كردن و آسمان آبي را ديدن ،دستان راگشودن ومثل رقص انگشتان بر نواخت موسيقي،آرام آرام آغوش باد را لمس كردن ؛چكه چكه غرق زيبائي شدن،ويا مثل برخورد يك نور لطيف بر ثانيه هاي ساحل ،فرياد شوق بر‌آوردن.تكرار لحظه هاي رسيدن به عشق،تداعي زيبائي ولذت پرواز وپريدن

كلمه ها به انتها مي رسند اما تنهاذهن آزاد ادامه مي دهد...چه دير رسيدم به آنچه بايد مي رسيدم،كه

سرعت ما رافقط دايره قضا تعين مي كند پس افسوسي نيست براي به دست آورده هاواز دست داده ها.بايد خيلي چيزها را پذيرفت وفراموش نكرد ما همه ايم كه "هيچ جوهره درخت است":