دور يا نزديك ،هركجا كه باشي قلبم تو را تكرار خواهد كرد وبا هرنفس براي تو خواهد تپيد.عشق يعني

مخمل حضورت، يعني نگاه بي مثالت وخاطره ي زيباي دوست داشتنت.

بامن بمان اي هميشه زيبا، جاويد باش در قلبم وتكرار كن حس بي مثال دوست داشتنت را..

به من بيانديش همچونان كه من تو را در لحظه هايم تداعي مي كنم.از آن من شو وقدمهايت را به من بسپار،جاري شو در رگهايم وعشق را در اعماق وجودم فرياد بزن.محبت نگاهت را از لابلاي انگشتانت در صفحه روزگار حك كن و بنويس از هر آنچه ناگفتنيست/.

دستم را بگير تا اوج

       تا بي نهايت چشمانم

                وبياموزم پريدن را

                      از بلنداي خواستن تا انتهاي رسيدن

 به  دور دست ها خيره ها مي شوم گوئي چيزي از من دستخوش تغيير مي شود . روزن نوري از آسمان مي-

 تابد واز لابلاي صخره هاي درونم راهي به اعماق وجودم مي يابد.حس پرواز تداعي مي شود وريسمان محبت

  مر ا زنجير مي كند.دير زمانيست كه كودكي هايم را به خاك سپرده ام واكنون من جسمي شده بي هيچ نشاني

 از خستگي ها.گوئي تنها باد است ياد آور دلتنگي هاي روزگار.هر ازگاهي كه طوفان مي كند،غبار كهنگي ها

 را به ديدگان مي افشاند مبادا گذر ايام را به دست فراموشي بسپرم.درونم غوغائيست ،لحظه هاي ناب آشتي با

 تن  .. وچه زيباست لمس دگرگوني هاي انتظار.شكوهي در جانم تنوره مي كشد وتنهائيهايم  غريبانه فراموش

 مي شوند.      

باقي يا فاني به دلخوشيهايم ختم مي شوي

وآنقدر حس گذشته هاي زيبا را تداعي مي كني

كه جوان مي نمايم

دلم مي خواهد هر اتفاقي را بنويسم....هر آنچه از آن توست ،در پشت دايره چشمانم شاد وآزاد

 مي بينمت ،گوئي آرزوهاي بودن من است كه به پرواز در مي آيند.انگار شبيه مني :خندان وتنها

وشايد مي ترسي اين تنهائي را باكسي قسمت كني ويا هديه كني..

دارم به نفسهايت خو مي گيرم، قدمهايت را آهسته بگذار..مبادا رد پاي بودنشان نابود شود.